हाम्रा बाज्या
सन्देश लामिछाने, नाति २०८३ कार्तिक ७ गते यस लेखमा मेरो मातृभाषा सल्यानी ̸ मध्यपश्चिमेली शब्दहरु पनि प्रयोग गरेको छु, जसले गर्दा बाज्या (बाजे) सँगका दिनहरु अर्गानिक (ठेट) तरिकामा वर्णन गर्न सकूँ । तँ कति वर्ष भइस् गरे (रे) ? “ए दारीवाल । दारी पाल्याउछ, ब्या पनि गर्दैन । तँ कति वर्ष भइस् गरे नि?” यो प्रश्न सुन्नासाथे बाज्याले के कुरा निकाल्नुहुन्छ भन्ने थाहा पाइसक्थेँ, मेरो बिहेको कुरा । बाज्याका अनुसार बिहे गर्ने उमेर २५, घर गृहस्थी गर्ने ५०, र अन्त्यमा वनबास जाने उमेर ७५ थियो । बाज्याले यस प्रश्न सोध्नासाथ मैले जिस्किँदै कहिले १५ त कहिले ३० भन्थेँ । १५ भनेँ भने अब १० वर्ष बाँकी छ बिहे गर्न भन्नुहुन्थ्यो, ३० भनेँ भने ओहो, ढिलो भैसक्यो भन्नुहुन्थ्यो । प्रायःजसो १५ भनेका बेला, थैट, १५ होइनस्, १५ वर्षको मान्छेको यति लामा लामा दाह्री हुनै सक्दैनन्, तैँले ढाँटिस् भन्नुहुन्थो । यसैबाट थाहा हुन्छ की बाज्या हिसाबमा मात्रै जान्ने होइन की व्यक्तिगत अवलोकन (कति मात्रामा, कस्ता किसिमका दाह्री छन्) मा पनि दुरुस्तै हुनुहुन्थ्यो भनेर । बाज्याले हरेक चोटि २५, ५०, र ७५ वर्ष...